دریغ آمدن

دریغ آمدن . [ دِ/ دَ م َ دَ ] (مص مرکب ) حسرت داشتن . (ناظم الاطباء). ◄ مایه ٔ افسوس خوردن شدن : وه چه سنگی که خون خاقانی ریختی نامده دریغ از تو. خاقانی . ◄ حیف آمدن . روا آمدن : نباید که خواهد ز ما باژ و گنج دریغ آیدش جان دانا برنج . فردوسی . دریغت نیاید همی خویشتن سپاهی شده زین نشان انجمن . فردوسی . تو زینسان آفریده بهر کاری دریغ آید که مهمل درگذاری . ناصرخسرو. می گفتمت که جانی دیگر دریغم آید گر جوهری به از جان ممکن بود تو آنی . سعدی . دریغ آیدم با چنین مایه ای که بینم ترا در چنین پایه ای . سعدی . بزرگی این حکایت بر زبان راند دریغ آمد مرا مهمل فروماند. سعدی . بگفتا دریغ آمدم نام دوست که هرکس نه در خورد پیغام اوست . سعدی . دریغ آمدم زان همه بوستان تهیدست رفتن بر دوستان . سعدی . دریغ آمدم تربیت ستوران و آینه داری در محله ٔ کوران . (گلستان سعدی ). گفتم دریغ آمدم که دیده ٔ قاصد به جمال تو روشن گردد. (گلستان ). ◄ مضایقه داشتن . روا نداشتن . بخل ورزیدن : دریغ آیدت تخت شاهی همی ز گیتی مرا دور خواهی همی . فردوسی . دریغش نیاید ز بخشیدن ایچ نه آرام گیرد به روز بسیچ . فردوسی . شعر دریغ آیدم ز دشمن ایشان نیست سزاوار گاو نرگس و ششماد. ناصرخسرو. مر ترا خانه ای دریغ آید زین فرومایگان و اهل شرور. ناصرخسرو. تنم فرسود و عقلم رفت و عشقم همچنان باقی وگرجانم دریغ آید نه مشتاقم که کذابم . سعدی . چو دارند گنج از سپاهی دریغ دریغ آیدش دست بردن به تیغ. سعدی . ◄ دریغ آمدن از؛ چشم پوشیدن از.(یادداشت مرحوم دهخدا) : دانشا چون دریغم آئی از آنک بی بهائی و لیک از تو بهاست . شهید. ◄ ترسیدن . هراسیدن . (ناظم الاطباء).