درین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
درین . [ دُ ی ِ ] (اِخ ) تلفظ فرانسوی «دریایی » که قومی بودند. رجوع به دریایی در ردیف خود شود.
درین . [ دَ ] (ق مرکب ) مخفف در این . (آنندراج ).
درین . [دَ ] (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان عقدا بخش اردکان شهرستان یزد. واقع در ٢٤هزارگزی جنوب باختری اردکان و کنار راه فرعی درین به میبد. آب آن از قنات و راه آن ارابه رو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١٠).