دزاشوب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دزاشوب . [ دِ ](اِخ ) دزاشیب . از قرای بلوک شمیران . (از جغرافیای سیاسی کیهان ). قصبه ای است از بخش شمیران، شهرستان تهران . واقع در یکهزار گزی شرق تجریش . ناحیه ای است در دامنه و سردسیر و دارای ٥٠٠ تن سکنه . آب آن از دو رشته قنات تأمین میشود و در بهار از روخانه ٔ دربند استفاده میگردد. راه شوسه به تجریش دارد و در حدود ٣٠ باب دکاکین مختلف در آنجاست . از برق سلطنت آباد استفاده میکند. تابستان صدها خانوار از تهران دراین ده ساکن هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١). امروزه بیشتر بنام دزاشیب خوانده می شود و از صورت قریه و ییلاق خارج شده است و از محلات شمیران بشمار میرود. و طبق آمارگیری سال ١٣٣٥ هَ . ش . دارای ٤٩١٤ تن سکنه است .