دست خاییدن

دست خاییدن . [ دَ دَ ] (مص مرکب ) دست گزیدن . به دندان گرفتن دست به علامت حسرت و پشیمانی . اظهار پشیمانی کردن . (دهار) : دست خائی بعد ازآن تو کای دریغ این چنین ماهی بد اندر زیر میغ. مولوی . همه نخلبندان بخایند دست ز حیرت که نخلی چنین کس نبست . سعدی . همچنین مرد جاهل سرمست روز درماندگی بخاید دست . سعدی . اگر این شکر ببینند محدثان شیرین همه دستها بخایند چو نیشکر به دندان . سعدی . کسی کو آزمود آنگاه پیوست نباید بعد از آن خاییدنش دست . اوحدی (ده نامه ).