دستاوی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

دستاوی . [ دَ ] (اِخ ) لقب علی بن هبةاﷲ، فقیه قرن هفتم هَ . ق . رجوع به علی دستاوی در ردیف خود شود.