دستوریت

دستوریت . [ دَ ری ی َ ] (مص جعلی، اِمص ) دستوری : تشریق تمامی از قوت است که با وی عطاهای تمام تواند دادن، و پارسیان او را دستوریت خوانند و دستور وزیر بود و هرچ خواهد کردن بکند از نیکوی، و این نام دستوری نیز برراست بودن از آفتاب فکند. (التفهیم بیرونی ص ٤٦٧).