دسیسة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دسیسة. [ دَ س َ ] (ع اِ) آنچه از دشمنی که پنهان شده باشد. (از اقرب الموارد). ◄ مکر و حیله، و گویند این معنی مولد است . ◄ نیت و قصد مخفی . ◄ شبهه ٔ خبیث و پلید. (از اقرب الموارد). و رجوع به دسیسه شود.
دسیسه . [ دَ سی س َ / س ِ ] (از ع، اِ) دسیسة. مکر. حیله . توطئه . فتنه . عداوت . ج، دَسائس، دَسایس . و رجوع به دسیسة شود. ♦ دسیسه باز؛ حیله باز. مکار. فتنه گر. ♦ دسیسه بازی ؛ عمل دسیسه باز. ♦ دسیسه کار ؛ توطئه چین . مکار. فریب کار. ♦ دسیسه کاری ؛ عمل دسیسه کار. ♦ دسیسه کردن ؛ توطئه کردن . توطئه چیدن .