دعسین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دعسین . [ دَ س َ ] (اِخ ) لقب ابوبکربن احمدبن علی قرشی، فقیه زیدی قرن هشتم هجری . وی در شهر زبید به تقوی شهرت داشت و به سال ٧٥٢ هَ . ق . در این شهر درگذشت . او راست : شرح سنن ابی داود، در حدود چهارجلد. (از الاعلام زرکلی ج ٢ ص ٣٤ از العقیق الیمانی ).