دفان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دفان . [ دَف ْ فا ] (ع اِ) چوب و تخته ٔکشتی . ج، دَفافین . (از ذیل اقرب الموارد از تاج ).
دفان . [ دِ ] (ع ص ) رکیة دفان ؛ چاه انباشته . (منتهی الارب ). چاهی که قسمتی از آن مدفون شده باشد. (از اقرب الموارد). ج، دُفُن . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ♦ ماء دفان ؛ آب انباشته و مدفون . (از ذیل اقرب الموارد).