دقایقی مروزی

دقایقی مروزی . [ دَ ی ِ ی ِ م َرْ وَ ] (اِخ ) شمس الدین محمدبن علی . عالم و واعظ و شاعر اواخر قرن ششم هجری . وی تا پایان قرن مذکور زنده بود و هم اوست که سندبادنامه را به نثری مصنوع و مزین تحریر کرده، که ظاهراًهمان بختیارنامه یا قصه ٔ ده وزیر منسوب به اوست . (از فرهنگ فارسی معین ) (از دایرةالمعارف فارسی ). دقایقی را قصاید و ابیات پراکنده ای در برخی از تذکره ها آمده است، و ابیات ذیل که در مدح خواجه فخرالدین عمدةالوزراء است و در آن صفت خزان کند از او نقل میشود: دی باغ را بدیدم و روی مزعفرش لرزان ز تندباد همه شکل و پیکرش لرزنده همچو مرتعش از باد شاخ بید گفتی که رعشه دارد اعضا سراسرش گفتم کجا شد آن همه حسن و دلال باغ وآن صورت عجیب و تن روح پیکرش باغ آسمان دیگر و از انجم نبات طالع شده به روز و شب اشکال اخترش جعد بنفشه خم زده بر عارض سمن چون زلف دلبر من و آن خط عنبرش ... گفتم که باغ از گل و از میوه خالی است از حمله ٔ خزان برمیدند لشکرش باغی کجاست اهل هنر را کنون بگو نزهت سرای خاطر و دل ساحت درش ... گفت این صفات ِ حضرت فخر زمانه دان والا حمید دین که سپهر است چاکرش ... رجوع به مجمع الفصحاء ج ١ ص ٢١٧ و لباب الالباب ج ١ ص ٢١٢ شود.