دقوان

دقوان . [ دَق ْ ] (ع ص ) نعت مؤنث است از دقی . (از منتهی الارب ). مؤنث دقوی، یعنی ماده شتربچه ای که از شیر زیاد خوردن، شیر ناگوارد شده باشد مر او را. (ناظم الاطباء). شتربچه ای که شیر بسیار خورده باشد در نتیجه شکم وی فاسد شده بکار افتاده باشد. (از اقرب الموارد). دقی . و رجوع به دَقّی شود.