دم و دیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دم و دیم . [ دَ م ُ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) دم و دیمب (اصطلاح عامیانه ). کنایه است از خواندن و آواز نقاره و حضور شاهدان خوب صورت، چه دم به معنی حرف زدن و خواندن و دیم به معنی صورت است . (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی کتابخانه ٔ مؤلف ).