دمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~.) (اِ.) دم آهنگری.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~.) (اِ.) لبه چیزی مانند دم تیغ.
(~.) (اِ.) دم آهنگری.
(دَ مِ) (اِ.) باد سخت با برف و سرما.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دمة. [ دَ م َ ] (ع اِ) پاره ٔ خون . (منتهی الارب ).پاره ای از خون، و هی اخص من الدم . (ناظم الاطباء).
دمة. [ دِم ْ م َ ] (ع اِ) شپش . ◄ مرد کوتاه بالای حقیر. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ مورچه . (منتهی الارب ). ◄ گربه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ گوسپند. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ پشکل شتر و گوسپند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).
دمة. [ دُم ْ م َ ] (ع اِ) روش . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). طریقه . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ یک نوع بازیچه است . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ یکی از سوراخهای کلاکموش . ج، دُمَم . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). سوراخ موش دشتی . (مهذب الاسماء) (از اقرب الموارد). ◄ دمة ورمة؛ شدت گرما. (از نشوءاللغة ص ١٨).
مترادف و متضاد واژهدان
دم، لبه دمآهنگری بخار حرارت، گرما، گرمی