دموع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دموع . [ دُ ] (ع اِ) ج ِ دَمْع. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ترجمان القرآن جرجانی ص ٤٩) (ناظم الاطباء). ج ِ دمعة. (دهار). ج ِ دمع، به معنی اشک چشم از اندوه یا از شادی . (آنندراج ) (از غیاث ). و رجوع به دمع شود. ♦ دموع ایوب ؛ دمع ایوب . بقلةالتسبیح . (یادداشت مؤلف ). رجوع به ترکیب دمع ایوب در ذیل دمع شود.