ده و دار

(دِ هُ) (اِمر.) داروگیر، کروفر.<br>

(دِ هُ) (اِمر.) داروگیر، کروفر.

ده و دار. [ دِ هَُ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) (مرکب از ده = بزن + واو عطف + دار = نگهدار) داروگیر و غوغا و هنگامه و معرکه و آوازمبارزان . (از ناظم الاطباء). همهمه ٔ جنگ . بزن و بگیرو نگهدار. (یادداشت مؤلف ). داروگیر و کر و فر. (ازبرهان ) (آنندراج ) (از شرفنامه ٔ منیری ) : برآمد ده و دار و بند و بکش نه با اسب جان و نه با مرد هش . فردوسی . از ایران ده و دار و بانگ و خروش فراوان ز هر شب فزون بوددوش . فردوسی . خروش آمد از لشکر هردو سوی ده و دار گردان پرخاشجوی . فردوسی . برآمد ده و دار از هر دو سوی ز گردان جنگی پرخاشجوی . فردوسی . ♦ ده و دار و گیر ؛ بزن و نگه دار و بگیر. غوغای جنگ . (یادداشت مؤلف ) : برآمد ز هر سو ده و دار و گیر درخشیدن تیغ و باران تیر. فردوسی . برآمد ز لشکر ده و دار و گیر بپوشید روی هوا پر تیر. فردوسی . برآمد ده و دار و گیر و گریز ز هر سو سرافشان بد آن برگ ریز. اسدی . ◄ جاه و جلال . (از ناظم الاطباء). ◄ نخوت . (ناظم الاطباء).