دواتخانه

دواتخانه . [ دَ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) جایی که دوات و قلمدان در آن نگاه می داشتند. جایی بوده است که اسناد دولتی را می نهاده اند از قبیل بایگانی و ضبط سلطنتی و محل نگهداری فرمانها و نامه های مهم : نبشت [ خواجه احمد حسن ] ... و آن را به دواتخانه انداخت . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٦٨٦). سلطان ماضی خوارزم بگرفت و کاغذها و دواتخانه بازنگریست . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٦٨٦). سوگندنامه ها به دواتخانه بنهادند. (تاریخ بیهقی ). خواجه [ احمد حسن ] گفت فرمانبردارم ... بازگشت سوی خانه و مواضع با وی بردند و سوگندنامه به دواتخانه بنهادند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ١٤٩).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی