دواتگر

(دَ گَ) [ ع - فا. ] (ص.)<BR>۱- کسی که دوات می‌سازد؛ دویت گر.<BR>۲- کسی که سماور و سینی و ظروف دیگر سازد.<BR>۳- کسی که اشیاء فلزی را لحیم کند.<br>

(دَ گَ) [ ع - فا. ] (ص.) ۱- کسی که دوات می‌سازد؛ دویت گر. ۲- کسی که سماور و سینی و ظروف دیگر سازد. ۳- کسی که اشیاء فلزی را لحیم کند.

دوات گر. [ دَ گ َ ] (ص مرکب ) آن که دواتها را بسازد، و دویت گر اماله ٔ آن . (آنندراج ). دواتساز. ◄ آنکه از برنج ظرفهای چون آفتابه و سماور و سینی و گلدان و غیره کند و نیز ظروف فلزین را آب نقره دهد. آنکه از فلزات چون نقره وطلا و روی و برنج، ادوات و آلات و اوانی کند. زرگر. ♦ بازار دواتگران ؛ نام بازاری به تهران . (یادداشت مؤلف ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی