دوته

دوته .[ دُ ت َه ْ ] (ص مرکب ) دوتو. (ناظم الاطباء). دوتا و دوتو و منحنی و دوبالا. (آنندراج ). دوتا. (شرفنامه ٔ منیری ) (آنندراج ). رجوع به دوتو در همه ٔ معانی شود. ♦ دوته طاق ؛ کنایه از ابروی کمان و خمیده : ز خواب اندر چو برخیزم سیه گردم دوته گردم از آن جادو و زآن آهو سیه چشمش دوته طاقش . منوچهری . ♦ دوته کردن ؛ خم کردن . دولا کردن . تاکردن . خم دادن . دوتو کردن . خمانیدن : دردا که همه روی به ره باید کرد وین مفرش عاشقی دوته باید کرد. (منسوب به ابوسعید ابوالخیر). با همه نااهلی خود گه گهی پشت به دیوار دوته می کنم . سپاهانی (از شرفنامه ). سالک صلیب بتکده ٔ سیآت ماست قدی که در نماز دوته می کنیم ما. سالک قزوینی (از آنندراج ). ♦ دوته گردیدن ؛ خمیدن . منحنی شدن . دوتا شدن .