دوتویی

دوتویی . [ دُ ] (حامص مرکب ) صفت و حالت دوتو. دوتو بودن . دولایی و دوتایی . انحنا و خمیدگی .لایی منضم به لای دیگر. (یادداشت مؤلف ) : بدنها همه در دوتویی زره زنخها همه در دوتایی لثام . مسعودسعد. ◄ (ص نسبی، اِ مرکب ) دوتایی . نوعی جامه است : دوزم به جبه خرمی پار و پیرهن امسال از دوتویی پیرار می کنم . نظام قاری . با قبای دوتویی و چمته همچو اهل نفاق باشد یار. نظام قاری . نگیرند ازین جمله با خویشتن دوتویی و یکتایی پیرهن . نظام قاری . ای که یکتاییت از زیر دوتویی بمی است این چنین زیر و بمی برد ز ما صبر و قرار. نظام قاری .