دودان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دودان . [ دَ ] (اِخ ) پدر قبیله ای است از بنی اسد. (منتهی الارب ). بطنی است از بنی اسد. (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٥٠).
دودان . [ دَ ] (اِخ ) دهی است از بخش پاوه ٔ شهرستان سنندج با ٣١٧ تن سکنه . آب آن از چشمه است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).