دودرنگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دودرنگ . [ رَ ] (ص مرکب ) تیره به رنگ دود. دودی : بدو گفت کاین دودرنگ دراز نشسته بر این ابلق سرفراز. فردوسی . کند ز اهرمن دودرنگ خاکستر چو سازد آتش و قاروره ز آسمان شهاب . خاقانی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دودرنگ . [ رَ ] (ص مرکب ) تیره به رنگ دود. دودی : بدو گفت کاین دودرنگ دراز نشسته بر این ابلق سرفراز. فردوسی . کند ز اهرمن دودرنگ خاکستر چو سازد آتش و قاروره ز آسمان شهاب . خاقانی .