دودری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دودری . [ دَ دَرْ را ] (ع ص، اِ) دختر کوتاه بالا. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دودری . [ دَ دَ را ] (ع ص، اِ) کسی که بدون حاجت آمدو شد کند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
دودری . [ دُ دَ ] (ص نسبی ) دودره . دارای دو در : دودری شد چو کوی طراران چاربندی چو بند عیاران . نظامی .