دودک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دودک . [ دو دَ ] (اِ) (اصطلاح موسیقی ) آلتی است ازآلات موسیقی . حاجی خلیفه آن را در کشف الظنون در علم آلات العجمیة الموسیقانیه نام برده است . (یادداشت مؤلف ). دودوک . طوطک . یکی از سازهای بادی است یا نی لبک .(از فرهنگ فارسی معین ). توتک . رجوع به نی لبک شود.
دودک . [ دو دَ ] (اِخ ) دهی است از دهستان حومه ٔ بخش خاش شهرستان زاهدان . آب آن از قنات . ٢٠٠ تن سکنه . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).