دوگون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دوگون . [ دُ ] (ص مرکب ) دوگونه . دو نوع . دوقسم . مختلف و متفاوت . (یادداشت مؤلف ) : هر دو جهان و نعمتش از بهر مردم است زین روی جان عقل دو گون و دوتا شده ست . ناصرخسرو. و رجوع به دوگونه شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دوگون . [ دُ ] (ص مرکب ) دوگونه . دو نوع . دوقسم . مختلف و متفاوت . (یادداشت مؤلف ) : هر دو جهان و نعمتش از بهر مردم است زین روی جان عقل دو گون و دوتا شده ست . ناصرخسرو. و رجوع به دوگونه شود.