دویت گر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دویت گر. [ دَ گ َ ] (اِ مرکب ) دوات گر. آنکه دواتها را سازد. (از آنندراج ) : کی از دویت گر خود مرا گذر باشد به خون خود بدهم خط دویت گر باشد. سیفی (از آنندراج ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دویت گر. [ دَ گ َ ] (اِ مرکب ) دوات گر. آنکه دواتها را سازد. (از آنندراج ) : کی از دویت گر خود مرا گذر باشد به خون خود بدهم خط دویت گر باشد. سیفی (از آنندراج ).