دُسُر

عَلى ذاتِ أَلْواح وَ دُسُر «دُسُر» جمع «دسار» (بر وزن کتاب) چنان که «راغب» در «مفردات» مى گوید: در اصل به معناى راندن شدید توأم با قهر است، و از آنجا که میخ با ضربه هاى شدیدى که بر آن وارد مى شود، در چوب و مانند آن فرو مى رود، به آن «دسار» گفته اند، اما بعضى از مفسران این کلمه را به معناى «طناب» تفسیر کرده، و اشاره به طناب هاى بادبان کشتى و مانند آن مى دانند، ولى معناى اول، مخصوصاً با توجّه به ذکر «الواح» صحیح تر به نظر مى رسد.(2)