دکل
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(دَ کَ) (اِ.) ۱- تیر بلندی در عرشه کشتی که بادبان را بر آن نصب کنند. ۲- تیر بلند فلزی یا چوبی برای نگه داشتن چیزی در ارتفاع.
(~.) (ص.) = دگل: ۱- زمخت، گنده. ۲- امردی که ریش او تمام برنیامده باشد و دست و پای بزرگ و گنده داشته باشد.