دک
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(دَ) (اِ.) گدا. ۲- (ص.) گدایی.
(~.) (اِ.) سر، رأس.
(~.) ۱- (اِ.) پی دیواری که چینه بر بالای آن نهند، پایه، بنیان. ۲- (ص.) محکم، استوار.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(دَ) (اِ.) گدا. ۲- (ص.) گدایی.
(~.) (اِ.) سر، رأس.
(~.) ۱- (اِ.) پی دیواری که چینه بر بالای آن نهند، پایه، بنیان. ۲- (ص.) محکم، استوار.