دیار بکری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیار بکری . [ ب َ / رِ ب َ ] (اِخ ) حسین بن محمد الحسن متولد در دیاربکر و مجاور مکه و قاضی آن متوفی بعد از (٨٩٢ هَ .ق . ١٥٧٤ م .) . او راست : تاریخ الخمیس فی احوال انفس نفیس یا النفس النفیس در شرح حال رسول اکرم و خلفا و توصیف دقیقی از کعبه و مسجدالحرام . رجوع به کشف الظنون حاجی خلیفه، دائرة المعارف اسلامی ومعجم المطبوعات و الاعلام زرکلی ج ١ ص ٢٥٩ - ٣١٢ شود.
دیار بکری . [ ب َ / رِ ب َ ] (اِخ ) عمربن علی بن حسن دیاربکری از محدثان بود و از جبائی در شهر حلب سماع حدیث نمود. (از معجم البلدان ).
دیاربکری . [ ب َ / رِ ب َ ] (ص نسبی ) منسوب به دیار بکر.