دیاپازن

دیاپازن . [ زُ ] (فرانسوی، اِ) اسباب کوچکی دارای دو شاخه معمولاً فولادی که اگر شاخه هایش به ارتعاش درآیند صوت تقریباً خالصی با بسامد معین تولید میکند و در بسیاری از تجربیات مربوط به اصوات موسیقی و نیز در تنظیم نوسانهای برقی بکار میرود در کوک کردن سازها بسیار مفید است و در سال (١٧١١ م .) بوسیله ٔ جان شور انگلیسی اختراع شد. (از دایرة المعارف فارسی ).