دیلم کله

دیلم کله . [ دَ ل َ ک ُ ل َه ْ ] (ص مرکب ) که کلاه دیلمی بر سر داشته باشد. با کلاهی چون کلاه دیلمیان : دیلم کلهیم دلستان بود در جمله جهان ورا نشان بود. نظامی . در بیت زیر، از تعبیر «شام » که تاریکی و سیاهی است و بعد صفت مشکبوی که وصف موی معشوق است برمی آید که بمعنی کسی است که موی و زلف او همچون دیلمیان است : شام دیلم کله که چاکرتست مشکبو از کیائی در تست . نظامی (هفت پیکر ص ٢٩).