دیمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیمة. [ م َ ] (ع اِ) باران پیوسته با باد و بی رعد و برق یا آن که درنگ کند پنج روز یا شش روز یا هفت روز یا یکروز و یک شب و کمتر آن سه یک روز یا شب است و اکثر آن بهر ایام که برسد. ج، دَیم و دیوم . (منتهی الارب ). باران آرام بدون رعد و برق . ج، دیم و دیوم . (از اقرب الموارد).
دیمه . [ م َ ] (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان تنگ گزی بخش اردل شهرستان شهرکرد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٤).
دیمه . [ م َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان رستم آباد بخش رامهرمز شهرستان اهوازبا ١٢٠ تن سکنه . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١٠).