دیوانه خوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیوانه خوی . [ دی ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) آنکه خوی و طبیعت او مانند دیوانگان باشد. (از ناظم الاطباء) : از آن بوالفضولان بسیارگوی وز آن بوالحکیمان دیوانه خوی . نظامی . از بیقراری دل دیوانه خوی من زنجیر توتیا شد و زندان بگرد رفت . صائب .
دیوانه خوی . [ دی ن ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان زمج بخش ششتمد شهرستان سبزوار با ٢١١ تن سکنه . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٩).