دیوانه سار

دیوانه سار. [ دی ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) مجنون صفت . دور از خرد و عقل . دیوانه سر : اگر خواهی ترا دیوانه سار نشمرند آنچه نایافتنی است مجوی . (قابوسنامه ). سخت شوریده کار، گردونیست نیک دیوانه سار گیهانیست . مسعودسعد. و مالک بن بشرالکندی زره اورا [ حسین بن علی علیه السلام را پس از شهادت ] درپوشید هم در حال معتوه شد و دیوانه سار گشت . (ترجمه ٔ تاریخ ابن اعثم کوفی ). مذموم سیرتی مجهول صورتی دیوانه ساری پریشان کاری . (سندبادنامه ص ١١٤).