ذا
/vâže/
لغتنامه دهخدا
[ ع. ] (اِ.) صاحب، خداوند، مالک.<br>
فرهنگ فارسی معین
[ ع. ] (اِ.) صاحب، خداوند، مالک.
لغتنامه دهخدا؛ نسخه SQL
ذا. (ع اِ) از اسماء اشارت است برای مفرد و مذکر قریب . این مرد. ذو. هذا. و تثنیه ٔ آن ذان و ذین و جمع آن از غیر صیغه، اولاء باشد.
ذا. (ع اِ) صاحب . مالک . دارا، در حال نصب . ذو در حال رفع و ذی در حال جَرّ. رأیت رجلاً ذا مال ...