ذراریح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذراریح . [ذَ ] (ع اِ) ج ِ ذُروح و ذرّاح . رجوع به ذروح شود.
ذراریح . [ ذَ ] (ع اِ) ج ِ ذروح . مشمع ذراریح ؛مشمعی که بر آن کوفته ٔ ذروح طلی کنند. و آن منفط است یعنی ایجاد تاول کند.
ذراریح . [ ذَ ] (اِخ ) موضعی است میان کاظمة و بحرین .