راحتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راحتی . (ح َ) (حامص ) (مأخوذ از راحت عرب و یاء مصدری متداول در زبان فارسی ) آسایش . (آنندراج ). ♦ کفش راحتی ؛ دم پایی . ◄ طشت متوضا. (آنندراج ). ◄ چراغی است که پایه ها دارد وآن را چراغپایه ٔ راحتی گویند. (آنندراج ).