راقد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راقد. [ ق ِ ](ع ص ) خوابنده . ج، رُقود و رُقَّد. (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). خوابیده . (ناظم الاطباء). خفته . نائم : یا راقد اللیل مسروراً باوّله اِن ّ الحوادث قد یطرقن اسحاراً. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٢٢٤).