راه پوییدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راه پوییدن . [ دَ ] (مص مرکب ) راه پوئیدن .راه سپردن . راه رفتن . (از ارمغان آصفی ). راه نوردیدن . (از آنندراج ). طی طریق کردن . شتافتن : راه بی حاصل مپوی و یار بی پروا مگیر تخم در خارا میفشان خشت بر دریا مزن . قاآنی .