راه پیما

(پَ یا پِ) (ص فا.)<BR>۱- راه پیماینده، راه رونده.<BR>۲- مسافر.<BR>۳- تندرو، سریع السیر. ج. راه پیمایان.<br>

(پَ یا پِ) (ص فا.) ۱- راه پیماینده، راه رونده. ۲- مسافر. ۳- تندرو، سریع السیر. ج. راه پیمایان.

راه پیما. [ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب ) راه پیمای . مخفف راه پیماینده . مسافر. (ناظم الاطباء). رهرو : پایکوبان میشود زآوازه ٔ طبل رحیل خویش را پیش از سفر چون راه پیماجمع کرد. صائب تبریزی (از بهار عجم ). و رجوع به راه پیمای شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی