راهبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راهبی . [ هَِ ] (ص نسبی ) منسوب است به راهب که نام اجدادی است . (از اسباب سمعانی ).
راهبی . [ هَِ ] (اِخ ) ابوالحسن محمدبن بکربن محمدبن جعفربن راهب بن اسماعیل راهبی فرائضی از مردم نسف بود و از ابویعلی عبدالمؤمن بن خلف و محمدبن طالب و دیگران روایت دارد. و ابوالعباس مستغفری ازو روایت میکند. او به سال ٣٨٥ هَ . ق . درگذشت . (از اللباب فی تهذیب الانساب ).