راهروی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راهروی . [ رَ / رُ ] (حامص مرکب ) مسافرت و سیاحت . (ناظم الاطباء). عمل راهرو. طی طریق . راه پیمایی . راه نوردی . ◄ سلوک . (یادداشت مؤلف ) : جفا نه پیشه ٔ درویشی است و راهروی بیار باده که این سالکان نه مرد رهند. حافظ. نیست این راستی و راهروی که چنان راست که گویی نشوی . جامی .