راهزن

راه زن . [ زَ ] (نف مرکب ) رهزن . قاطع طریق که راهبند و رهبند و راهدار و رهدار و رهزن نیز گویند. (شرفنامه ٔ منیری ). سارق . (یادداشت مؤلف ). قاطعالطریق . (دهار). دزد. (رشیدی ). راه بند. (بهار عجم ). دزد و قطاع الطریق . (ناظم الاطباء) (برهان ) (از شعوری ج ٢ ورق ١١) (آنندراج ) : سیرت راهزنان داری لیکن تو جز که بستان و زر و ضیعت نستانی . ناصرخسرو. و مردم آن جمله ٔ ایراهستان سلاحور باشند و پیاده رو و دزد و راهزن . (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص ١٣٢). و مردمان راهزن، و در این دو جای منبر نیست . (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص ١٤٠). برآن راهزن دیو بربست راه . نظامی . هر که را کالا بقیمت تر، راهزن او بیشتر. بهاءالدین ولد. مردم بیمروت زنست و عابد با طمع راهزن . (گلستان ). بنزدیک من شبرو راهزن به از فاسق پارساپیرهن . سعدی . مغبچه ای میگذشت راهزن دین و دل در پی آن آشنا از همه بیگانه شد. حافظ. شد رهزن سلامت، زلف تو وین عجب نیست گر راهزن تو باشی صد کاروان توان زد. حافظ. تو که در خانه، ره کوچه نمیدانستی چون چنین راهزن و رهبر و رهدان شده ای ؟! صائب تبریزی (از بهار عجم ). گر گویدم ملک که بود راهزن براه گویم برهنه باک ندارد ز راهزن . قاآنی . راهداران فلک برگذر راهزنان بفراخای جهان ژرف یکی چاه زدند. ملک الشعراء بهار. باغی ؛ راهزن و ستمکار. (دهار). قطاع الطریق ؛ راهزنان . هطلس ؛ دزد راهزن . (منتهی الارب ). ◄ سرودگوی . (ناظم الاطباء) (برهان ) (از شعوری ج ٢ ورق ١١) (آنندراج ) (رشیدی ). مطرب . (بهارعجم ) (ناظم الاطباء) (برهان ) (از شعوری ج ٢ ورق ١١) (شرفنامه ٔ منیری ) : کسی بدولت عدلت نمیکند جز عود ز دست راهزنان ناله در مقام عراق . سلمان ساوجی (از شعوری ).

راهزن . [ زَ ] (اِخ ) ده کوچکیست از دهستان پاریز بخش مرکزی شهرستان سیرجان، واقع در ١٠٢هزارگزی شمال خاوری سعید آباد، سر راه مالرو گود احمد پسوجان . سکنه ٔ این ده ٤٥ تن میباشد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).