ربالی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربالی . [ رَ ] (اِخ ) جعفربن محمد. او از ابوعاصم و حسین بن حفص اصفهانی روایت کرد، و حسن بن محمدبن شعبة بغدادی از وی روایت دارد. (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
ربالی . [ رَ] (اِخ ) ابوعمرو، حفص بن عمربن ربال بن ابراهیم بن عجلان مجاشعی ربالی بصری . او از عبدالوهاب ثقفی و مقدمی روایت دارد و ابراهیم حربی و عبداﷲبن محمدبن ناجیة از او روایت کردند. ربالی از ثقات راویان بود و بسال ٢٥٨ هَ . ق . درگذشت . (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
ربالی . [ رَ ] (ص نسبی ) منسوب است به ربال که نام جد ابوعمر حفص است . (از انساب سمعانی ).