ربد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربد. [ رَ ] (ع اِ) گل تُنُک . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ گیاه . (از اقرب الموارد). و رجوع به رَبَد شود.
ربد. [ رُ ب َ ] (ع اِ) رنگ و جوهر شمشیر و جز آن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء): سیف ذوربد؛ اذا کنت تری فیه شبه غبار او مدب نمل یکون فی جوهره . (از اقرب الموارد) (تاج العروس ). ◄ ج ِ رَبْداء. (منتهی الارب ). رجوع به ربداء شود.
ربد. [ رَ ب َ ] (ع اِ) گل تنگ . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). و رجوع به رَبْد شود.