ربوبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رُ) [ ع. ] (ص نسب.) خدایی، الهی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(رُ) [ ع. ] (ص نسب.) خدایی، الهی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربوبی . [ رَ بی ی / بی ] (از ع، ص نسبی ) نسبت به رب . (المنجد). منسوب الی رب علی غیر قیاس . (ازآنندراج ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). خدایی . الهی .منسوب به رب بدون قیاس، یا به ربوبیت و باء فتحه داده شده است چنانکه در بصری است . (از اقرب الموارد). ♦ علم ربوبی ؛ علم خدایی .