ربیع بنت معوز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربیع بنت معوز. [ رَ ب ِ ت ِ م ُ ع َوْ وَ ] (اِخ ) ابن عفراء انصاری . صحابیی والامقام بود. او به حضرت رسول بیعت کرد و در غزوات شرکت می جست و به مداوای زخمیها میپرداخت . ربیع تا روزگار معاویه زندگی کرد ودر حدود سال ٤٥ هَ . ق . درگذشت . (از اعلام زرکلی ).