ربیع حارثی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربیع حارثی . [ رَ ع ِ رِ ] (اِخ ) ربیعبن زیادبن انس بن دیان بن قطن بن زیادبن حارث بن مالک بن ربیعةبن کعب بن حارث حارثی . از بنودیان و پادشاه فاتحی بود و عهد پیغمبر اسلام را درک کرد. عبداﷲبن عامر او راوالی سیستان کرد (سال ٢٩ هجری ). او را با عمربن خطاب اخباری است . خلیفه ٔ ثانی به یارانش گفت : مرا بمردی راهنمایی کنید که دوران ریاستش گویی رئیس نیست و وقتی که رئیس نیست گویی رئیس است، گفتند: چنین کسی را بجز ربیعبن زیاد نمی شناسیم، گفت : راست گفتید. ربیع در والیگری بسال ٥٣ هَ . ق . درگذشت . (از اعلام زرکلی ).رجوع به تاریخ سیستان ص ٩١ و ٩٢ و الاصابة ج ١ شود.