ربیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربیل . [ رَ ] (ع ص ) دزد خبیث که تنها در پی دزدی باشد و بی سپر جنگ نماید. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
ربیل . [ رِب ْ بی ] (اِخ ) برادر جمال اسدی است، آن دو را آثاری است در جنگ قادسیه . (منتهی الارب ) (آنندراج ).