رجایی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رجایی . [ رَ ] (ص نسبی ) رجائی . منسوب است به رجا که نام اجدادی است . (از انساب سمعانی ).
رجایی . [ رَ] (اِخ ) ابوالفضل، منسوب به رجا که قریه ای است از رستاق سرخس . از راویان بشمار است . (از لباب الانساب ).
رجایی . [ رَ ] (اِخ ) مکنی به ابوعلی . عوفی در لباب الالباب این مصرع را «من خود ترا به شعر گرفتم عماره ای » در شرح حال عماره ٔ مروزی از او آورده است . رجوع به لباب الالباب چ ادوارد براون ج ٢ شود.